Unforgiven

2012-02-02T10:04:00.001+03:30

dead & gone..

2012-02-01T04:51:00.002+03:30

درست می‌شه..

2012-01-31T09:53:00.002+03:30

بکشد؛
کسش نگوید
تدبیر خون‌بها کن..

تدبیر خون‌بها کن

2012-01-28T09:33:00.003+03:30

چه بی‌تابانه می خواهم‌ات ای دوری‌ات آزمون تلخ زنده به گوری!
چه بی‌تابانه تو را طلب می کنم!
بر پشت سمندی
                 گویی
                 نو زین
که قرارش نیست.
و فاصله
تجربه‌ئی بی‌هوده است.

بوی پیرهن‌ات،
این جا
و اکنون.-

کوه ها در فاصله
                  سردند.

دست
    در کوچه و بستر
حضورِ مانوسِ دست تو را می جوید،
و به راه اندیشیدن
یاس را
       رَج می زند.

بی نجوای انگشتان‌ات
فقط.-
و جهان از هر سلامی خالی‌ست.

پ.ن: چه اشتباهِ غیرقابل جبرانی کردم اون‌روز آخر که نگفتم بهت "در نیست راه نیست" بخونی برام. بس که پشیمونم.
الان کاش بودی می‌شستی جلوم این رو می‌خوندی. کاش که هی صدایِ شعر خوندنت رو از پشت این بلندگوهای لنتی نمی‌شنیدم. بودی کاش. که فاصله تجربه‌ای بی‌هوده‌ست..

2012-01-24T03:24:00.004+03:30

سعدی رو برمی‌دارم، ورق‌هایی که بالاشون تا خورده رو دونه دونه نگاه می‌کنم. چرا هیچ حرفی توش نیست؟ چرا هیچ کدوم دارن حالِ من رو نمی‌گن؟ (این پست رو که بخونی، سر همین جمله مکث می‌کنی. یه لبخند می‌زنی، دل‌گرم می‌شی وقتی این‌طوری جمله بندی می‌کنم. هیچ‌کس هم هیچ‌وقت مثل تو اینقدر متوجه این جمله‌بندی‌ها، این ویرگول‌ها و اسپِیس‌ها نیست.) باید بگردم چند سری شعرِ جدید پیدا کنم علامت بزنم.
لعنتی فکر می‌کنم اگه این‌جا بودی چه‌قدر خوش‌تر بودیم. هِی فکرِ کاش این‌جا نبودم نداشتم. این‌همه نگرانیِ این وضعیتِ گره‌خورده‌ی این روزهات رو نداشتم. اصن یه وضی..

2012-01-18T03:01:00.001+03:30

آمده بودم در تایید پستِ پایینی بنویسم. تاکید کنم هِی. بنویسم که اصلن خودش اصلی‌ترین جوابِ همه‌ی سوالات امروز است. از همه‌ی حرف‌ها و استدلال‌ها دقیق‌تر، توضیح و تشریحِ همه‌ی تغییراتِ اخیر.
آمدم بنویسم که چه بعضی "هنوز"ها دل‌گرمی‌اند.

2012-01-17T00:30:00.002+03:30

از وقتی یادم می‌‌آید گیر کرده بودم سرِ دو راهی. از وقتی یادم می‌آید همین‌جای زندگی ایستاده بودم هی سبک سنگین می‌کردم. اصلن همین بود که همیشه تکلیفم با خودم روشن نبود. که هیچ‌وقت هیچ‌چیز برایم بهترینی نبود که می‌شد. که همیشه یک جای کار می‌لنگید.
من آدمِ ارزش‌ها و ضدارزش‌ها باهم‌ام. آدمِ دورِ نگری که در لحظه زندگی می‌کند. آدمِ همه شرایطِ متناقض زندگی. مثلن؟
مثلن این‌که آدمِ پرهیز از وابستگی و قید و بندم. آدمِ دور ایستادن از هرگونه انحصارگرایی. از مالکیت می‌ترسم رسمن. بس که از عمقِ رابطه وحشت دارم.
آدمِ دیگری که من‌ام اما حسرتِ دوام را می‌خورده همیشه در زندگیش. همیشه همه‌چیز را به کمال دوست داشته و با جزءِ هیچ‌چیز کنار نمی‌آمده بس که صفر و یک زندگی کرده بوده. بس که نود درصدِ مواقع، قسمتِ "هنوز"ِ ماجرا بوده.-برخلافِ انتظار-
خلاصه آدمی که منم قلق‌اش فقط دستِ کسی می‌رفته که بفهمد شرایط را. آدمی که داینامیک باشد به قدرِ کافی و ابعادش از من کم‌تر نه که بعضن از ابعادِ من وسیع‌تر باشد. آدمی حواسش به کِی و کجایِ هر نکته‌ای، به اقتضای شرایط باشد.
مساله اما اصلن این نبود، دو راهی بود.
خلاصه‌ی مطلب این می‌شود که منِ حالا، امروز رسیده به یک جایی از زندگیش که انقدر هی دستِ راست رفته و برگشته و دستِ چپ رفته و برگشته که حالا نمی‌تواند بگذرد. هر دو سمتِ قضیه را زندگی کرده انقدر که انگار ریشه کرده در هر طرف. بس که کندن نمی‌تواند انگار مجبور شده وسط زندگی را بگیرد برود. همه‌اش مجبور است حواسش باشد روی مرز قدم بگذارد. تخطی نکند.
همه آدم‌ها همیشه زندگی‌شان مجبورند به همین کار. همه‌شان باید بگردند دنبالِ تعادل همیشه، می‌دانم. انصافن سخت است ولی آقا. سخت آست.

2012-01-13T01:49:00.000+03:30

امروزِ لعنتی..

2012-01-11T02:29:00.003+03:30

مثلن؟ مثلن فکرکردن به آخرین حالِ خوبی که داشته‌ای. آخرین باری که کارکردن با یک سری آدم، زیر یک سقف، حال‌ عمومی‌ات را مساعد می‌کرده، که دل‌ت می‌خواسته معاشرت‌کردن‌شان را. که چهار کلمه چیز یاد می‌گرفتی ازشان، بی حرص‌خوردن. که از تو دو قدم جلوتر بودند و این دو قدم، دو قدم در مسیر پدرسوخته‌گی و هی‌مدام‌دورزدن نبوده. که می‌شده سرت را بالا بیاوری گاهی همان وسط کار، دو کلمه از آخرین فیلمی که دیدی، کتابی که خواندی، خراب‌شده‌ای که رفتی با یکی حرف بزنی. که حداقل یکی و حداکثر پانصدنفر آدم بی‌ربط به تو مدام پیرامون‌ت نبوده‌اند، روی اعصاب‌ت نبوده‌اند. که همیشه «غریبه»ی جمع نبوده‌ای، عجیبِ جمع نبوده‌ای. که هی مدام خودت را قایم نکرده‌ای، در را نبسته‌ای، داد و هوار نکرده‌ای که آقا بذارین من پن‌دیقه به حال خودم باشم.

(+)
خیلی هم از جنسِ غُرهای ما :ی

2012-01-08T00:26:00.000+03:30

اومده می‌گه بیا از این استیکرا بچسبونیم به دیوارِ کافه. یه استیکر برداشتم روش نوشتم

"Where you used to be, there is a hole in the world, which I find myself constantly walking around in the daytime, and falling in at night"

می‌گه این که نوشتی ینی چی؟ براش معنی کردم. یه استیکر برداشته روش نوشته "این که بخوای کسی شاد باشه، ینی دوسش داری. حتی اگه این به معنی تقسیم کردنِ شادیاش با تو نباشه." چسبونده رو دیوار. با خودم فکر می‌کردم اگه یه کم آدمِ بهتری بودم چه‌قدر می‌تونستم از همه‌چی خوشال باشم. چه‌قد همه‌ی توجه این آدمای عزیز رو حساب نکردم تو زندگیم. چه‌قدر حسابشون نکرده‌م تاحالا..

2011-12-29T22:49:00.001+03:30

شما می بخوری با همه کس
می نخوری با همه کس
در هر حال ما خون جگر را می خوریم.
خاطر مبارک را نیازارید

(+)

2011-12-26T23:02:00.001+03:30

میان‌ترمِ فردا و کلاس گیتار و خستگی و منگیِ بعد از مهمونی، گندتر از همه‌اش ولی این‌که یه عالمه آدم برگشتن.
من؟ آدمی بودم که دلم برای ترانه و آوا یه ذره شده بود. آدمی بودم که سال‌ها بود منتظر بودم تا ناصح‌پور برگرده ایران و برم که ببینمش. این ژانویه که احساس می‌کنم روزایِ آخرِ زندگیمه، همه این اتفاقا افتاده. بچه‌ها این‌جان. ناصح‌پور اومده و صد بار ایمیل زده که کجایی کی ببینیم هم رو. من؟ عن. حوصله‌ی هیچ خرِ اضافه‌ای رو این دم آخری ندارم. که اصن دلم می‌خواد همین هفت-هشت نفری جمع کنیم بریم شمال همه‌اش رو. دلم می‌خواد سوارِ ماشین باشیم و آهنگ باشه و چرت. دوست دارم همه‌اش رو خودمون باشیم بی‌هیچ عنصرِ اضافه‌ای. دوست ندارم این همه کارِ رو دوشم رو که وجدان‌درد می‌آره. دوست ندارم این همه تلفنای باید یه روز بزنی رو.
غُر :(

پ.ن: همین‌طوری اگه پیش بره من الکل ادیکتد از این مملکت خارج می‌شم. درسته آخه؟

2011-12-24T02:21:00.003+03:30

که با این درد اگر در بندِ درمانند
درمانند

2011-12-22T00:48:00.002+03:30

امروز روز اول دیماه است
من راز فصل‌ها را می‌دانم
و حرف لحظه‌ها را می‌فهمم..
نجات‌دهنده در گور خفته است
و خاک، خاک پذیرنده
اشارتیست به آرامش.
فروغ

2011-12-22T00:20:00.002+03:30

پیمان با دستای کثیفش هندونه‌هامون رو برید. آقا ریشوئه آرش کمانگیر می‌خوند و سه‌تار می‌زد یکی. من بغلش زیرِ لب با آقاهه می‌خوندم. همون‌جا خوابم برد. پاشدم دیدم کنارم خوابیده، اون طرف بچه‌ها دارن بطری بازی می‌کنن، پیام داش با کونش رو دیوار می‌نوشت قسطنطنیه.

2011-12-21T00:52:00.001+03:30

آدمی را که از بوسیدنش سیر نمی‌شوی، آدمی را که اصرار دارد با هم قهوه‌ای بخورید، آدمی که دلت می‌خواهد هربار راه‌تان از کنار هم گذشت در آغوشش بگیری، آدمی که دلت می‌خواد هربار، ساعت‌ها بخندید با هم به آدمی دیگر، آدمی که در هر ملاقات، حالِ عمه‌ی بزرگت را می‌پرسد، آدمی که دلت می‌خواهد ساعت‌ها و ساعت‌ها، از کوبریک با هم حرف بزنید، آدمی که باید نامه‌ات را بدهی دستش و خلاص، آدمی که دلت نمی‌آید صبح شود و از کنارش بلند شوی، آدمی که زنگ زده فقط تولدت را تبریک بگوید و ساعت‌ها تعارفات مزخرف بارت می‌کند، آدمی که تمام فوتبال‌های دنیا حتا تراکتورسازی- شموشک هم با او دیدن دارد، آدمی که برایت چایی می‌آورد، آدمی که هر آوایی که از حنجره‌ی نامجو و مرکوری و موریسون بیرون آمده می‌خواهی شرح و لذتش را با او قسمت کنی، آدمی که صرفن پسرعمویت است، آدمی که حاضری به پیشنهادِ عرق‌خوری‌اش، اول صبح حتا، جواب مثبت بدهی، آدمی که نشسته روبه‌رویت و مدام مزخرف می‌گوید تا ساعت جلسه تمام شود، آدمی که شب تا صبح نشسته مقابلت و در سکوت تاس می‌ریزد، آدمی که دو کیلو گوجه‌فرنگی دارد به تو می‌فروشد، آدمی که برایت از رازهای سرزمینش می‌گوید، آدمی که رییس تو است صرفن، آدمی که زیردست تو است صرفن، آدمی که..

آدمی را که مدت‌هاست نبوسیدیش، آدمی را که اصلن قهوه خوردن یا نخوردن برایش مهم نیست، آدمی که دلت می‌خواهد هر بار راه‌تان از کنار هم گذشت زل بزنی به ناخن‌هایت که من اصلن ندیدم تو را، آدمی که دلت می‌خواهد هر بار، ساعت‌ها بخندی بهش و به بقیه و به خودت حتا، آدمی که چون عمه‌بزرگ نداری هیچ‌وقت حالِ هیچ‌کس را نمی‌پرسد، آدمی که دلت می‌خواهد بزنی توی دهنش وقتی ساعت‌ها و ساعت‌ها از کوبریک حرف می‌زند، آدمی که هیچ‌وقت ارزشش را ندارد نامه‌ای بدهی دستش که حرف‌هایِ راستِ تویِ دلت را نوشته‌ای توش، آدمی که دلت نمی‌آید صبح شود و دیگر خوابش را نبینی، آدمی که تمامِ فوتبال‌هایِ لعنتی لیگِ برترِ آشغال را می‌بیند و تو لبخند می‌زنی که چه خوب، آدمی که برایت چایی می‌آورد ولی تو از چایی متنفری، آدمِ مزخرفی که هر آوایی که از حنجره‌ی فرهاد و راجر واترز و وینسنت کاوانا بیرون آمده می‌خواهی شرح و لذتش را با او قسمت کنی ولی افسوس که یک سر سوزن نمی‌فهمد تو را و سرُ سه صوت پشیمان می‌شوی، آدمی که صرفن تنها پسر عمویت است اما بابای ِ تو سال‌هاست با خانواده‌شان قطع رابطه کرده‌است، آدمی که حاضرنیستی به پیشنهادِ عرق‌خوری‌اش، اولِ مهمانی قبلِ رقص حتا، جواب مثبت بدهی، آدمی که نشسته روبه‌رویت و مدام مزخرف می‌گوید تا ساعت جلسه تمام شود و تو توانایی داری برایِ تمام ساعت‌هایی که چرت گفته، به حال خودت بیچاره‌ات مذبوحانه گریه کنی، آدمی که شب تا صبح نشسته مقابلت و در سکوت تاس می‌ریزد و صبح تا شب غر می‌زند که چرا هیچ تاسی هیچ‌وقت جفت شیش نیست، آدمی که دو کیلو گوجه فرنگیِ کرم گذاشته دارد به تو می‌فروشد، آدمی که برایت از راز‌های سرزمینش صبح و شب دروغ می‌بافد، آدمی که رییس توست صرفن و خر است، آدمی که زیر دستِ توست صرفن و صد رحمت به خر..

سه-چهار سال پیش که دورانِ اوجِ ما بود، سرهرمس یه پستی نوشته بود در خصوصِ تفاوت‌های بنیادیِ دسته‌بندیِ آدم‌های مجازستان با آدم‌های دنیای غیروبلاگی. به اصلِ موضوعِ پست که بهتره اصن کاری نداشته باشم. اون چند خطِ اولُ هرمس نوشته. ببین که چه‌قدر حالِ زندگیش خوب بوده. چه‌قدرِ توان و انگیزه‌ی زندگی داشته این همه. اینی که نوشتم امروزِ ماست. حالِ ماست دور از هم. انگار تو تبعید بخوایم با جبرِ کوفتِ روزگارمون بنجگیم اما دیگه کم‌ترین انگیزه‌ای واسه هیچ مبارزه‌ای نمونده باشه. دنیا همون رنگِ عنیه که دیده می‌شه. چون ما دیگه نیستیم که براتون صورتیش کنیم..

2011-12-20T22:58:00.005+03:30

لعنت به وقتایی که ارزش قائل می‌شیم بیشتر از حدی که باید. به ما که همیشه زور می‌زنیم تا مسئولیتِ همه کارای بقیه رو دوشمون باشه. لعنت به ما وقتایی که در تلاشیم تا همه‌چیز کامل‌ترین باشه.
ما وقتی ارزشامون می‌خورن زمین مخرب‌ترین آدمای ممکنیم.

2011-12-20T01:06:00.006+03:30

بعد یک روز زندگی‌ همه‌مان می‌رسد به همین نقطه تلخی که الان من رسیده‌ام بهش. که اینقدر در عمق جامعه دست و پا می‌زنیم/زندگی می‌کنیم و بزرگ می‌شویم که شاید قدمان دو-سه سانتی از پدر-مادرهامان بزند بالا. که شاید یک روز وسعت دید و جهان‌بینیِ یه‌کم وسیع‌تری پیدا کنیم.-لااقل گاهی- شاید راه و چاهِ چیزاهایی دستمان باشد که از قضای روزگار دستِ آنها نیست یا شاید قبلن بوده، به هر حال.. بعدترش به یک‌ نقطه‌ زندگی‌مان می‌رسیم که مستقلیم حتا. از خیلی جهات. هِی هر روز از جهاتِ بیشتری مستقل می‌شویم و این می‌شود تهدیدِ جدی. زنگِ خطر انگار. که اصلن پذیرفتن‌اش برایشان کابوس می‌شود هِی هرشب. چشمشان را که باز می‌کنند می‌بینند که وسطِ آچمزترین شرایط زندگی ایستاده‌اند. که نه راهِ پیش دارند و نه فلان. نه می‌توانند، نه حتا بعضن می‌خواهند که شرایطِ موجود را تغییر بدهند. صرفن می‌توانند غصه‌شان را بخورند و هر از گاهی که داشتند به انفجار می‌رسیدند همه‌ی درد را فریاد بکشند سرِ عالم و آدم. سرِ تو. سرِ هرکی. کاری که همه این‌روزها خوب بلدند طاهرن.

...
ما نشستیم و گریستیم
ما با فریادی
از قالبِ خود
برآمدیم.

2011-12-18T20:55:00.000+03:30

نوشته بود که ما باید یاد بگیریم بدونِ صدمه زدن به دیگران از خودمون مراقبت کنیم.
راستم می‌گفت، منتها من هنوز یاد نگرفتم. اگه یه روزِ دیگه اوضاع به همین منوال بگذره من پتانسیل این رو پیدا می‌کنم که صدمه شدیدی وارد کنم. گفته باشم.

2011-12-17T22:49:00.004+03:30

بهترین نتیجه‌ای که گرفتم همین بود.
آدما خیلی مختارن که دلشون بخواد با یکی بخوابن و صرفن همین. نه؟ اگه یه روز بفهمن اینُ، همه‌چیزِ دنیا بهتر میشه. هم خوابیدنا و هم نخوابیدنا.

آدمای نفهم..

2011-12-17T00:12:00.000+03:30

من بهترین دوستای دنیا رو دارم. اسپشیال‌ترین آدم‌های ممکن. اسپشیال‌ترین دوستی‌های ممکن. کسایی که هنوزم بعدِ این همه نزدیک‌ترین آدمان. که اگه قراره دوست کسی باشه که آدم پیشش راحت‌ترینه، نزدیک‌ترینه به خود واقعیش، من بهترین دوستا رو دارم که جدن ذره‌ای نمی‌تونم توصیف کنم اصن.. فقط اومدم بگم چه‌قدر خوشالم که بودن، چه‌قدر ناراحتم که نیستن..

2011-12-14T01:23:00.011+03:30

در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست
قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد.
و در سکوتت همه‌ی صداها
فریادی که بودن را تجربه می‌کند..

من باید می‌شستم می‌نوشتم تو رو. که کی هستی و از کجا اومدی. که کجای این زندگی هستی دقیقن. اما آنست اگه بخوام باشم، من از اولش هم می‌دونستم که نمی‌شه. می‌دونستم آخرش هم اون‌چیزی که نمی‌شه که باید. اون‌چیزی که نمی‌شه که تو بودی همه‌ی این روزها برای من. منِ این رابطه اصلن انقدر که سرم رو کردم توش و سعی کردم تو عمقش باشم که نمی‌تونم چیزی بگم حالا از حقیقت ماجرا. فقط می‌تونم بشینم سال‌های سال بنویسم راجع به اون چیزی که من و توییم از بیرون. اون چیزی که همه می‌بینن رو می‌تونم خط به خط شرح و بسط بدم. بگم که این مدت تو شور و شوق این زندگی بودی. شیرین‌ترین معاشرتِ این ماه‌های من بودی همه‌ش. می‌تونم بشینم از حضورِ آرومِ همیشه این کنارت بگم که خیلی جاها تنها پشتوانه‌ی من بود واقعن، وقتی همه‌ی دنیا رو می‌بردم زیر سوال. می‌تونم بشینم حتا سال‌ها از حرف‌هایی بهت بگم که می‌خواستم، اما نزدم. از همه‌ی اتفاق‌هایی بگم که باعث شد خیلی حرف‌ها رو بخوام اما نزنم. از همه‌ لحظه‌های شادی‌ها و غم‌ها و حتا دعواها اصن. می‌تونم بشینم اون صفحه‌ای از دفترم که نخوندی رو برات تعریف کنم با همه جزئیاتش و بگم که حتا وسطِ حالِ بدِ اون موقع‌هام خیلی چیزا داشتم که بهشون مطمئن باشم و نترسم. می‌تونم از شبای تابستون بنویسم و شبای تا صبح بیدار مونده. می‌تونم بنویسم همه‌ی روزایی که خوب و خوش بودیم کنار هم و چه‌قدر که همه‌چی آروم بود. چه‌قدر که تنها دغدغه‌ام اون موقع این بود که این روزا رو نبره باد..
مسخره‌س اما اینا همه‌ش. من می‌دونم که ما هم مثلِ خیلیای دیگه روزایی رو داشتیم که فکر می‌کردیم خیلی خوشال و خوش‌بختیم کنار هم. مثلِ همه فکر می‌کردیم این مدتی که پیش همیم اصن دنیا مالِ ماس. که اصن آروم‌ترین روزا..
چیزی که من دیدم اما هیچ‌کدوم از اینا نبود. چیزی که همه‌ی این مدت داشتم و دوستش داشتم اونی نبود که همه‌ی اینا باشه ففط. که اصن من آدم قناعت کردن به این حرفا نبودم هیچ‌وقت.
من می‌دونم گاهی آدم‌هایی تو دنیا پیدا می‌شن که دستِ آدم رو شونه‌شون هست مدام. که می‌شن پناه‌گاه اصن. به جای این همه فشار و اذیتی که همیشه آدما با خودشون میارن، وجودشون یه چیزِ سبکِ ساپورت‌کننده‌ایه اطرافِ آدم. که آدم باهاشون خیلی چیزا رو می‌سازه و میشن اعتبارِ یه سری از عقایدی که آدم باهاشون زندگی می‌کنه. آدم اون گاردِ معمولِ معاشرت‌های همیشگی رو نداره جلوشون. وقتایی که هستن عینِ وقتایِ تنهاییه. که اصن حد و مرزاشون تو معاشرت با بقیه خیلی فرق داره بس که نزدیکن.
بعد یه طوری میشه که اگه نباشن یه روز، انقدر همه‌ش یه چیزی کمه که آدم اعتماد به نفسش رو از دست می‌ده انگار. مثل اینه که یه مقداری از قابلیت‌هاش رو از دست داده باشه. احساس تنهایی کنه.
تویی که الان هستی این‌جا، همین آدمی دقیقن. و شاید این که تو نباشی یه روز بدترین اتفاقی باشه که میشه بیافته. چون من جدن از تصورش می‌ترسم. اما می‌دونم انقدری بودی تا حالا که بدونم همیشه و همه‌جا میشه به بودنت مطمئن بود.
دوستت دارم اندازه‌ی بی‌نهایت‌ترین حدی که تاحالا دوست داشتم.
به خاطر یقین کوچکت که انسان دنیایی است..

2011-12-10T23:51:00.004+03:30

"که همان بابا بابایی‌ست که بهم یک روزی می‌گوید که دوست‌پسرم آدم مزخرفی بود که من را گذاشت و رفت و حق ندارم برایش گریه کنم یا حق ندارم درباره‌ش حرف بزنم. برایش کاری کنم. که با من از دست او عصبانی می‌شود و دیگر دوستش ندارد و نمی‌خواهد ببیند که من برای مردی گریه می‌کنم که من را گذاشت و رفت.

یا بابایی که تمام زندگی‌ش گفت من امکان ندارد از ایران بروم. تمام سال‌های سالی که توی ایران زندگی کردن برای خانواده‌مان دشوار شده بود تاب آورد و گفت نمی‌روم که نمی‌روم، اما من که گفتم می‌خواهم از ایران بروم، من را فرستاد این‌جا و هرکار ممکنی را کرد که من این‌جا آدم خوشبختی بشوم.
کسی داستان صبوری‌های مادرم را نگفته. داستان این‌که چه زن قوی‌ای‌ست. که چقدر کله‌خر بوده. چقدر آدم جالبی بوده. که چه‌طوری با تمام تجربیاتی که بیست و پنج سال پیش از سر گذرانده حالا رئیس یک اداره‌ی مالیاتی‌ست توی همین مملکت. که سال دیگر می‌شود شصت سالش و هنوز کار می‌کند. که با مقنعه می‌آید توی سالن می‌پرسد بچه‌ها شام چی درست کنم. خسته و کوفته. خسته و خیلی کوفته. که چقدر لامصب این آدم منعطف است. چقدر بالا پایین رفته. کسی قصه‌ی شوخی‌های مامان و خاله شوکو و بقیه دوست‌های آن‌وقت‌های مامان این‌ها را نمی‌داند. کسی نمی‌داند مامان باباهای ما وقتی می‌خواهند خاطره تعریف کنند، یک روزهایی دارند که برایمان تعریف کنند که مو به تن هر کسی را راست می‌کند و ما بارها آن داستان‌ها را شنیدیم از آدم‌هایی که دیگر میان ما نیستند."

(+)
من این نوشته‌ را دوست داشتم.

2011-12-09T01:00:00.004+03:30

چنانت دوست می‌دارم
که وصلم دل نمی‌خواهد

کمال دوستی باشد مراد از دوست نگرفتن

ر امروز برام "سعدی از دست خویشتن فریاد" خرید با "حافظ به روایت کیارستمی". در اوجِ گه‌گرفتگی که بودم برام نازل شد انگار. کنارِ همه عالی بودن‌های ر این مدت، این اسپشیال‌ترین قسمتش بود. یا شبِ اومدن داداش اینا شاید. نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
مهم‌ترین نکته برام اینه که سعدی چرا همچین حرفی زده. چرا اصن می‌فهمه این حس رو؟ مگه اونم یه روزی جایِ ما و تو شرایطِ ما بوده این‌طوری؟ می‌دونی چند وقته دنبالِ یه بیانی از این مفهومم؟ سعدیُ به خاطر همین چیزایِ ویژه‌ای که یهو رو می‌کنه خیلی دوس دارم.

2011-12-08T01:52:00.001+03:30

خاتمی که دمی گم شود..

2011-12-06T14:08:00.002+03:30

همه‌چی یه‌جوریه که ازش ناراحتم. یه‌جور گره خورده‌ای که نه می‌دونم چه‌طوری بازش کنم نه‌ می‌دونم چه‌طور باهاش کنار بیام.
تنها چیزی که مایه آرامشه اینه که ع هست. در دسترسه. باهاش دیالوگ دارم در همون سطح و حدی که دوست دارم. یه‌جوری تمامن در راستای استفاده از شعور و دانش و اطلاعات و فهمش. فهمش. همینه که سرپام شاید. شاید الان اگه هر موقعِ دیگه‌ای بود بیش‌تر از این چیزی نمی‌خواستم. شاید حالا هم توقعِ بی‌جا از زندگی دارم.

2011-12-04T01:04:00.002+03:30

نشستم از دیشب هی به این پستِ پایین فک می‌کنم. که آخرش چی؟ من هنوز آدم‌های پیچیده رو دوس دارم؟ یا وقتی که بلاخره باورم شد ع عوض شده معیارای منم عوض شد؟
من ذاتن متمایل به آدمای پیچیده تربیت شدم. مادرم که هیچ، همون ع هم که همیشه معیار همه‌چیز بود و هنوزم شاید هست، همشون من رو همین‌طوری بزرگ کردن. پیچیدگی آدما برام نقطه قوتِ شخصیتشون بود زمانی که مخاطب شعرای شاملو قرار می‌گرفتم به‌جای حرفای روزمره. همه‌ی ارزشام تهِ تهشون یه نقطه کوری بود که از شدت پیچیدگی نمی‌فهمیدمش. و همین‌طوری کشف نشده ارزش بود.
حالا اما همه‌چیز فرق کرده. مرور زمان همه پیچیدگی‌ها رو ساده‌تر از همیشه کرده. روندِ نرمالِ گذروندنِ هیجده‌سالگی که واسه هرکسی ممکنه پیش بیاد. من اما تو گذشتنِ تک تکِ این ثانیه‌ها پیر شدم. رنج کشیدم به معنای واقعی کلمه. اون روزی که در اوجِ درهم شکستگی آقای نوروزی برام کامنت گذاشت که شاد و سرخوش حرکت کن، همه اون روزایی که ع داشت روندِ فکریم رو عوض می‌کرد، هر روزش واسه‌م قیامت بود. رستاخیز قشنگ. که روزمره‌یِ زندگی باعث شد/کمک کرد باورش کنم. تو این دو سال شاید.
حالا اما من با همه روزمره زندگی فاصله گرفتم. دیگه دلم به هیچیش خوش نیست. تازه فهمیدم چیزی که دارم اونی نیست که فکرش رو می‌کردم. چیزی نیست که توقع داشتم دوسش داشته باشم. چیزی نیست که برام ارزش باشه حتا.

کلی‌تر که بخوام بگم، جریان اینه که من دیگه برای همه‌چیزهایی که همه آدم‌ها (خودم هم) دارن ارزشی قایل نیستم. چیزی درون من با همون پیچیدگی‌های قبلی بزرگ شده. آدم‌هایی رو احتیاج داره که کدهاش رو بخونن. که آخ‌اش روبفهمن. که اصن خودت حدیثِ مفصل بخوان. خلاصه که دنیام به سمتِ تاریکی رفته.
این مدت اما، با همه دردی که کشیدم البته، حس کردم باز دارم شبیه قبلنا می‌شم. دارم از این روزمره‌ی خوش باشیم دور می‌شم. داره می‌شه رستاخیزِ دوم شاید. با توجه به این‌که من هنوز نوزده سالمه، حتا اگه بدونم عاقبتِ ده سال بعدِ همه‌ی آدمای نوزده ساله‌رو، دارم به نقطه عطف می‌رسم. هرچه‌قدر آروم و کُند.
این وسط اما معیارام هنوز شکل نگرفتن. هنوز نمی‌دونم کی درسته، کی غلط. هنوز تو برزخم. اما همه‌ی این حال رو، همه‌اش رو باهم، دوست دارم. راضیم ازش. همین.

2011-12-03T00:55:00.002+03:30

به‌خاطر دارم که در ایام جاهلیت نخستین (به سبک رنسانس آغازین) آدم‌های پیچیده را دوست داشتم اما حالا که خوب فکرش را می‌کنم من اصلاً درست نمی‌دانستم پیچیدگی چیست. فکر می‌کردم پیچیدگی همان چیزی‌ست که باعث می‌شود آدم به یادگیری مفاهیم متعدد علاقه‌مند بشود و زندگی‌اش را از سطح خور و خواب و خشم و شهوت به فضاهای دیگری وارد کند.

(+)

پ.ن: یه آنتراکتی باشه وسطِ این اوضاعِ ریده
پ.پ.ن: هیه. دفعه اول که رفتیم آنتراکت کی یادشه..؟

2011-12-01T04:21:00.004+03:30

Driving home
a mile-a-minute tear
trickled down
and got caught
in my beard
suspending forever
the memory of that sad day
we each went our own way..

Devine

2011-11-28T19:24:00.001+03:30

شعر من با مدد ساز تو آوازی داشت
کی بود باز
که شوری به جهان در فکنم..

سایه

2011-11-25T07:16:00.001+03:30

من؟
از دیدن او جان است تنم

2011-11-23T19:41:00.003+03:30

اِنِّی رَأَیتُ دَهراً مِن هِجرِکَ القِیامَه

پ.ن: این شعر رو یکی یه‌جا شِر کرده بود، زیرش کامنت گذاشته بود "فی بُعدِها عذابٌ. فی قُربِهَا عذابٌ". زیرترش یکی کامنت گذاشته بود که "فی بُعدِها عذابٌ. فی شوقها السَلامه". مراتب موافقت خودمُ با این آقاهه اعلام می‌کنم. کلن فقط "فی شوقها..".

2011-11-21T23:26:00.002+03:30

بارانی که روزها
بالای شهر ایستاده بود
عاقبت بارید،
تو بعدِ سال‌ها به خانه‌ام می‌آمدی..

گروس

امروزِ فنی

2011-11-20T23:46:00.001+03:30

یه پستی داشتم همین‌جا راجع به همایون و قمصری و آیین و همشون. تو همون تالار وحدت. گفته بودم به روز اون‌جا می‌میرم. وسط بالاپایین‌ها و ضدضربای قمصری. وقتی آیین سرش بالاس و داره ساز می‌زنه. گفته بودم قبلن.
امشب تا همون نزدیکیاش رفتم. آوا مشکاتیان نشسته بود این کنار، قسمت ضربی با تنبک آیین رو هوا بود. من اشکم از همون ساز و آوازِ اول دراومد. تا آخرش سعی می‌کردم گوش باشم کامل که هیچ ثانیه‌ای از دست نره. بس که همه‌ش فک می‌کردم این تا مدت‌ها آخرین کنسرتِ همایون و قمصریِ منه..

مُردنم اما اون لحظه‌ای بود که همایون شروع کرد به "بیـا بیـــا.." اوجِ اون لحظه که "روا بود که چنین بی‌حســاب دل ببری؟". با همون لحنِ خاصِ "بی‌حساب"ِ همایون. اصن اون "بی تو به‌سر نمی‌شود"ِ لنتیِ اون آخر.
و همه‌ی لحظاتِ آرامشِ موقع شام و بحث‌ها و همه‌ش.

مُردم.

پ.ن: (+) و (+) هردوشون همین کنسرتن. کاش همین‌طوری بیشتر بشن لینکام..

2011-11-18T01:27:00.001+03:30

به هجر زنده ام! آیینه پیش من مگذار
جدا ز یار
به خود روبرو شدن
ستم است

این مالِ یکی از دفعه‌های رفتنِ داداش‌ایناس. حالام دارن برمی‌گردن. من مطمئنم که این از بهترین اتفاق‌های دنیاس.
خوشالم؟ نه.
ناراحتم؟ نه.
ریده‌م

2011-11-13T20:50:00.014+03:30

"امساک، از من یک گُه تمام‌عیار ساخته است. خودداری کردن اول از غذا خوردن‌ام شروع شد. غذاخوردن افراد را نگاه کرده نمی‌توانم. کم و بیش عق‌ام می‌نشیند. انگار مسیح یا پیرپیغمبر دیگری در من می‌زید که لذت‌جوریدن و لذت‌بردن و هر ترکیب دیگری که با لذت ساخته شود را منع که نه، مسخره می‌کند. حالا تو بگیر غذاخوردن یا امتزاج فوری در اجناس مخالف یا موافق. این خودداری و لذت‌گریزی و وسواس کارش به جایی کشیده که دیگر کم‌کم حرف هم نمی‌زنم. وسواس نویسنده‌ی لاعقوبتی را گرفته‌ام که هر سوژه‌ای را که ازش مشعوف شده و با جزئی‌پردازی دقیقی وصفش کرده، بعدها دیده که خیلی‌ها، خیلی بی‌ادعاترها و نانویسنده‌ترها با چارتا دلیل درست و مستقیم آن را واشکافی و اثبات کرده از دهن انداخته و رفته‌اند. ( خداییش ولی شگفت‌زدگی نویسنده‌ها از هر پدیده‌ی ننه‌قمرطور دور و برشون که محض انشای نمره‌بیست و حساسیت دم‌دستی شبه‌بصیرتی‌شون به جوهر در میارن، رقت‌‌بار و اشک‌انگیزه).

مثل یک بز تماشاگرم.

حرف‌ها و شعف‌ها و هرچه بلد بودم را...

یک بار گفته‌ام ، دست کم.

حالیا به تخمم اگر،

در همان یک بار شنیده نشده‌اند.

و مهربان نمی‌شوم دیگر،

که خزتر از مهربانی چیزی نیست.

چون هرکسی دست کم دخترعمه‌ای دارد،

که به‌موقع تبریک بگوید و آخی بمیرمی راه بیندازد."

(+)

خانومِ فروغِ عزیز:)

2011-11-12T22:38:00.005+03:30

همه آدمایی که تا دیروز باهاشون به دنیا می‌خندیدم، می‌شن آدمای جدیدی که امروز تنهایی بهشون می‌خندم.
یه روز اما عادت می‌کنیم..

2011-11-12T01:15:00.002+03:30

کوه با نخستين سنگ‌ها آغاز می شود
و انسان با نخستين درد
من با نخستين نگاه تو آغاز شدم

آقامون
پ.ن: وبلاگم پنج ساله شد :)

2011-11-09T21:40:00.004+03:30

یادم نمیاد جایی مونده باشم که اولویتِ اول نباشم.

(+)

2011-11-07T22:02:00.001+03:30

هر از چند گاهی شور و شوقِ از دست رفته زندگی برمی‌گرده. حس می‌کنم شبیه اون آدم خوش‌بختایی شدم که همه آرامش و پشتوانه‌های زندگی‌شون رو یه روز یه جا گم می‌کنن برمی‌گردن، ولی همیشه به همه آینده امیدوار خواهند بود.
و هنوزم نمی‌دونم چیزی که بدست می‌آد با ارزش‌تره یا چیزی که از دست می‌ره.
بیش‌ترین خوشی‌هایی که می‌گذرن و بیش‌ترین فشاری که بهم می‌آد..

2011-11-03T01:03:00.002+03:30

سرخوش و شادمانه فریاد برداشتم:
«ــ ای شعرهای من، سروده و ناسروده!
    سلطنتِ شما را تردیدی نیست
    اگر او به تنهایی
                      خواننده‌ی شما باد!
    چرا که او بی‌نیازیِ من است از بازارگان و از همه‌ی خلق
    نیز از آن کسان که شعرِ مرا می‌خوانند
    تنها بدین انگیزه که مرا به کُندفهمیِ خویش سرزنشی کنند! ــ

    چنین است و من این همه را، هم در نخستین نظر بازدانسته‌ام.»

2011-11-01T00:55:00.002+03:30

امتحانا رو یکی پس از دیگری دارم به تخم نداشته هم حساب نمی‌کنم. یه ماهه قراره جلسه بذارم انجمنُ بدیم دستُ یه خرِ دیگه هنوز نذاشتم. هیچ احساسِ مسئولیتی هم ندارم اصن. ایسِی‌های تافل و مشقاش موندن، یه مشت کتابِ نیمه باز و بسته که لایِ هم چپوندم گذاشتم رو میز. صرفن جهت یادآوری. تمرینِ ننوشته ریاضی مهندسی دارم و الکترومغناطیس شاید. قطعه‌ی جدیدی که فردا باید تحویل بدمُ هنوز درنیاوردم. هنوز دارم بند می‌دم و اعصابم و انگشتام به فاک می‌رن. این کَل تِکِ لعنتی ولی تموم شد.
واسه همین یه اپلیکیشن 4 تا ایسیِ کوتاه نوشتم با یه متنِ بلند که ازم خواسته بود نظرمُ راجع به مهندسی ریاضی و فیزیک و کوفت بنویسم. آخرش که تموم شد نگا کردم دیدم عین جمله‌هایی که ع پرشیب تند تند پای اسکایپ گفتُ رسمن کپی پیست کردم براشون. نامردن اگه ادمیشن ندن. عین سگ سه روزه دارم هی پر می‌کنم هی می‌زنم صفحه بعد.
له‌ام الان. نشسته‌م دارم به نصفِ بقیه لیدی ال و اون همه اپیزودِ هیجان‌انگیز فرندز فک می‌کنم که مونده. ماساژور و شیرکرنفلکس. ظرفِ انارِ تو یخچال. تف به این زندگی.
ولی اشکال نداره، پنج‌شنبه که برسه احساس رستاخیز دارم احتمالن.
نشستم این‌جا پست هوا می‌کنم و بر شیشه‌های پنجره آشوب شبنم است..

پ.ن: رعد و برقُ زد به افتخارم

2011-10-26T23:21:00.001+03:30

Empty vessel empty veins
Empty bottle wish for rain that pain again
Wash the blood off my face the pulse from
My brain and I feel that pain again
And I feel my pain again

پ.ن: همین میشه ته‌مونده‌ی حضور. انزوایِ جاریِ هر روزِ زندگی از تک تک کلماتش می‌زنه بیرون. چیزی برای از دست دادن وجود نداره اما من به همین نبودِ این روزای تو عادت کردم. همین هیچی رو با چنگ و دندون چسبیدم حتا. می‌دونی من وقتی هیچی ندارم احساس امنیت بیشتری می‌کنم.

2011-10-24T21:12:00.001+03:30

ولله که شهر بی تو
مرا
حبس
می‌شود

آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

2011-10-24T20:31:00.001+03:30

کلافه‌م

2011-10-20T23:10:00.000+03:30

در زندگی زخم‌هایی هست که جاشون می‌مونه تا ابد. تا همیشه یادت باشه که چه‌قدر می‌تونی به آدما اعتماد کنی، و بهشون اجازه بدی آدمای مهمی باشن.

2011-10-19T22:19:00.005+03:30

ته اعماق مغزم مارو یادم میاد که خیابون ولی‌عصر رو دوس داشتیم قد خر. هی همه‌ش فلش‌بکِ همه روزامونه تو مغزم. روزای از رصدخونه تا پارک‌ وی. شبِ اولین روز نجوممون. روزای نشر باغ. روزِ آب‌خوریای بانک‌های تجریش تا پارک وی. روزای سینما بعدِ مدرسه. روزی که رفتیم اکسیژن تا خرخره خوردیم حتا یادمه. روزای من و سین با ذوق و شوق بدوییم کافه‌ی وسط امتحانا. روزای قبل کارگاهی که تا تجریشُ تو اتوبوس نارنجیا غش می‌کردیم. روزی که لعنتیا نصفش کردن ولی‌عصرُ.. به وضوح همه خاطره‌هاش یادمه.
جدیدن اما این همین یه تیکه ونک تا میرداماد. هزار دفعه دلم خواسته بیام بنویسم دوسش دارم. بیام بنویسم چه شاد و سرخوش می‌شم این‌جای راه که می‌رسم. چرا هم نداره که. چراش برج نگار و ویوناشُ تماشایِ سیگار کشیدنای میم‌ان. بستنی و انارشه. شرکتِ ته کوچه لیداس. اون اسکانِ آخر مسیره و من و بِ و بهمناش تو کافه. کـــــــوک! چرای دیگه‌ش اون بچه‌ دست‌فروشس که دوستِ میتراس، وقتی می‌ریم سوپر مارکتِ اون‌ورِ خیابون. چرایِ مهمِ مهم‌اش اون آقاهان که همیشه بهترین وقتارو انتخاب می‌کنن واسه بودن. اونی که گیتارش بغلشه ساز‌دهنیُ با یه میله نگه داشته جلو دهنش، یه چیزیم به پاشه که پا میزنه و صدا میده. اون آقاهه که موهاش تو صورتشه ویولن سل میزنه. همشون.
من؟ من دوساله‌ترم حتا موقع رد شدن از جلو این همه هیجان‌انگیزجات. شبیه دویدن فیبی می‌شم. دست و پا و شال و هیچی نمی‌دونم کجاس. خوشال می‌شم وسطِ پاییزِ خیابون ولی‌عصر نصفه :)

2011-10-19T00:28:00.002+03:30

تو نمی‌دانی غریوِ یک عظمت
وقتی که در شکنجه‌ی یک شکست نمی‌نالد
چه کوهی‌ست!
تو نمی‌دانی نگاهِ بی‌مژه‌ی محکومِ یک اطمینان
وقتی که در چشمِ حاکمِ یک هراس خیره می‌شود
چه دریایی‌ست!

تو نمی‌دانی مُردن

وقتی که انسان مرگ را شکست داده است

چه زندگی‌ست!
تو نمی‌دانی زندگی چیست، فتح چیست..

شاملویِ عزیزِی که سخن از زبانِ آدم میگه تو این صحنه

2011-10-16T22:33:00.001+03:30

"همین حالا هم. در من زنی هست که از مادرش چیزی به دل گرفته، تمام این سال‌ها، که آرزو می‌کند کینه نباشد. در من زنی هست که سایه‌ی «مامان»، سایه‌ی نگاه سرزنش‌گرِ مامان روی تمام لحظه‌هایش سنگینی می‌کند. در من زنی هست آرام و بی‌حرف، بی‌گِله و شکایت، که یک روز، آخرهای یک تابستان داغ، حوالی بیست‌سالگی، از خانه‌ی مامان آمد بیرون و دیگر هرگز به آن خانه بازنگشت."

(+)

دقیقن.
همه‌ی رفاقت‌ها و آنست بودن‌ها و کول بودن‌ها به کنار. می‌دونم که این اتفاقِ حوالی بیست سالگی یه روز برام تکرار میشه. همینه که وقتی میگم خسته‌م از این همه وابستگی، می‌پرسن چرا. میگن عجله نکن.
من اما می‌دونم باید کارِ خودمُ بکنم..

2011-10-11T19:49:00.003+03:30

سین امروز می‌گفت که کاف‌شون چه‌قد خوشالِ این روزا. احتمالن برنامه آینده من.
من اما می‌دونم که ده روز به رفتنم اصن خوشال نخواهم بود. می‌دونم که غصه‌دارم و بیشتر از اون می‌ترسم حتا.
شب تو تاکسی وسط همین فکرام ت زنگ زد. از تاریخ رفتن پرسید منم می‌ترسیدم درست جواب بدم بس که ت ناراحت‌تر از بقیه بود این مدتُ. حقم داشت من آخرین نفری بودم که مونده بودم این‌جا پیشش. من که گفتم بهش جریاناتُ گفت منم هفته پیش پذیرش گرفتم هفته دیگه می‌رم. موندم قشنگ. من و ت آخرین بازمانده‌های اراذلی بودیم که همه نیستن دیگه.

پ.ن: پس‌فردام که گودبای پارتی این کاف‌شونه. می‌مونه این کافِ ما. زورچپونش می‌کنم تو این چمدون آخر.

2011-10-09T01:10:00.003+03:30

کمانچه و هانا کامکار دو عنصرین که در قسمت دوم کنسرت رفع کدورت می‌کنن از خاطر آدم.

کمانچه رو اگه حتا اردشیر کامکار بزنه.
هانا کامکارم که فقط وقتی با اخم می‌خنده..
(برا هیچ کدومتونم نمی‌گیرمش. این کیسُ گذاشتم خودم برم سراغش به امید خدا. دافِ اصلِ کردستان.)

2011-10-07T00:12:00.001+03:30

...
ای کاش می‌توانستم
خونِ رگانِ خود را
من
   قطره
   قطره
   قطره
   بگریم
تا باورم کنند.

ای کاش می‌توانستم
ــ یک لحظه می‌توانستم ای کاش ــ
بر شانه‌های خود بنشانم
این خلقِ بی‌شمار را،
گردِ حبابِ خاک بگردانم
تا با دو چشمِ خویش ببینند که خورشیدِشان کجاست
و باورم کنند.

ا.ش

2011-10-03T23:50:00.010+03:30

"می‌دانستم روزی می‌آید که چیزهایی را که می‌خواسته‌ام، دارم و به دست آورده‌ام و چیزهایی را که نمی‌خواسته‌ام ندارم و به دست آوردنی هم به نظر نمی‌رسند. یک وقتی در زندگی چیزهایی که می‌خواهی داشته باشی و چیزهایی که نمی‌خواهی هر دو گروه شان در یک فاصله مساوی هستند. من از آن‌جا گذشته‌ام."

(+)
تقریبن.
ولی نه به این شدت.

2011-10-01T22:00:00.004+03:30

این‌جا پاییز است

(+)

2011-09-28T20:04:00.000+03:30

یه‌جوری شده انگار قراره این سه-چهار ماهه همه‌چیُ باهم تجربه کنم. هر روزِ بی‌برنامه‌ایم پرِ هیجانه.

پ.ن: می‌دونین، من یه دایی دارم که عاشقشم.

2011-09-26T19:39:00.002+03:30

این سلسله یک حلقه بیکار ندارد..

2011-09-26T00:54:00.000+03:30

یه تعداد سرگرمیِ جدیدم پیدا کردم. داداش و دایی:ی
بشینیم پای بحث، بگیم بخندیم، آدمارو مسخره کنیم. از هم‌دیگه ایراد بگیریم. جنگِ منطق کنیم، هرکار. جدیدن حتا وقت گذروندنِ از پایِ مانیتور تو زندگیِ داداش‌اینا. نگا کردن آشپزیش اصن. یا که بشینیم به یه کاری، هدفی، کوفتی فک کنیم. که برنامه‌ریزی کنم برای کم محدودیت‌ترین اوقات. طبقِ پیشنهادش حتا واسه شرایطی که اتفاق نمی‌افتن.
یه کارِ هیجان‌انگیزم بررسیِ عکس‌العملِ آدماس وقتی قاطعانه ابراز می‌کنم که می‌خوام ول کنم برم رقص بخونم. عالیه این کار. همه عکس‌العملا عالین. بعد واسه خودمم عالیه انقد که تو این فرآیند تکلیفم با خودم معلوم میشه. خلاصه که فانیه:ی

پ.ن: حقیقت اینه که احتمال رقص خوندن من واقعن کمه. که پذیرشش رو بگیرم حتا. چیزی که احتمالش زیاده فیزیک و درس مهندسی خوندنه بالطبع. منتها من الان دارم لذت می‌برم از این فکر. خوشالم باهاش.دیدین یهو شد:)

2011-09-24T17:05:00.001+03:30

من؟ آدم دیتیلِ اتفاقاتم. سرگرم ریزترین حاشیه‌های زندگی اصن. دل‌خوشم به وجودِ تک تک‌شون.

قدِ خر راضیم وقتی سه نصفه شب تو راه پهن میشم بغلِ سین و به حرفای بابا و خاله شین گوش می‌دم راجع به کاخ خرم. راضیم از وقتایی که دورِ هم بی‌خود انقد خوشالیم که نُهِ شب دونه دونه می‌پریم تو آب. هم‌دیگه رو می‌اندازیم اصن. تهِ کِیفم کل‌کلای سرِ فوتبال دستیه. چارتایی وایسیم پای میز قدِ خر بخندیم به این‌که کاف بازی بلد نیس. که میم دیوونه‌مون کرده بس‌که غر زده. که اصن چرت.
همه‌ی تیکه‌های همه ماجراها یادمه. از اون "وات شی سد"ِ آرومِ اون تیکه‌ی آخرِ ترن دِ پِیج گرفته تا "اوه مای شت"های همیشه. به همش می‌خندم قدِ خر. خوشالم با همینای زندگی.
لذتِ آخرم دنیام می‌دونین؟ بشینم عقبِ ماشین. بریم. هرجا. بریم فقط. آهنگ باشه. منم بخوابم اصن. که کاف رو دورِ چرت گفتن باشه منم بخندم به ریزِ حرفایِ خنده ندارش اصن. همین.
من خوشالم از این زندگی. راضیم ازش. داداش معتقده به‌خاطرِ شرایطِ جدیدمه. راستم میگه، هس. الانِ زندگی هر نقطه‌ای رو در دسترس می‌بینم. امیدواریِ کوفتِ زیادیَم دارم. انقد که منِ همین آدم بالا، دارم خودم می‌کَنَم از همه‌‌اینایی که لیست کردم. دورترین نقطه رو انتخاب کردم از همه وابستگی‌هام. از آدما و معاشرتای این‌جا که هیچ، از دایی و خاله و بقیه‌م همین‌طور. از اون الفی که هنوز که هنوزه بزرگترین خلا زندگیمه. همه‌اینام به امیدِ همه‌چیزهایی که قراره به دست بیان.

امیدِ کوفتی که من دارم..

2011-09-23T00:21:00.002+03:30

(+)
اعماقِ دلِ مسیح علی‌نژاد

2011-09-20T23:35:00.001+04:30

تو
می‌روی و
دل
ز دست
می‌رود

مرو،
مرو که با تو هر چه هست می‌رود
مرو که با تو
هر چه هست
می‌رود

مرو که...
هر چه
هست
می‌...

پ.ن: دزدیدم از گودر. از سایه خوانی‌های پ اینا

2011-09-18T02:55:00.000+04:30

داشتم به رفقا می‌گفتم از شبِ مهمونی تا حالا این باکسِ میزان رضایت بالا سرم صد درصد پره.

حالا می‌بینم حتا قابلیت اینم داره که هی هرشب پرتر شه.
سرِفرصتم که البته می‌نویسم از این حالِ خوب،
منتها نوشته یا ننوشته، ممنونم از آدما و حضورشون وقتی موثرن تو لحظه‌های این روزای خوش.

2011-09-14T01:09:00.006+04:30

اول كسى كه خاك شود جرعه را،
منم
چون دستِ صبح قرعه‌ي صهبا برافكند

ساقى به ياد دار كه چون جام مى دهى
بحرى دهى
كه كوه غم از جا برافكند

جام و مى ِ چو صبح و شفق ده؛
كه عكس ِ آن
گلگونه صبح را شفق‏‌آسا برافكند

بنياد عقل برفكند خوانچه‌ي صبوح
عقل آفت است،
هيچ مگو،
تا برافكند

امروز كم خور اَندُه ِ فردا
چه دانى آنك؟
ايام قفل بر در فردا برافكند

پ.ن: از یکی از قصایده خاقانی. که از گودر دزدیم باز. بس‌که مالِ همین روزاس :)

2011-09-14T00:51:00.001+04:30

مستم. می‌خوام از این پست بی‌خودا بذارم بگم این لاو بودم با تابستون.
بعد همه‌ش همینه تو سرم که:

دوباره کنار آب زیر ستاره‌هاییم
خوشال از اینکه تو بهترین سه ماهِ سالیم
تنها مشکل اینه که تحت فشار خوابیم
همه‌چی عالیه ولی اگه بذاره پاییز..

پ.ن: گذاشتم که ثبت بشه جزو حال و احوالِ یکی از روزای این تابستون. سر فرصت می‌نویسم از همه روزای خوب و بدش. خرم اگه ننویسم :)

2011-09-12T01:41:00.002+04:30

..
در هیچ سر خیالی، زین خوبتر نباشد

نباشد آقا،
نباشد.

2011-09-10T02:48:00.000+04:30

این اولین بارِ من نبود. اولین بارِ این روزهایِ ترس و شوکم نیست. این اتفاقای زندگیم زیادن؛ از روزی که بابا رو گرفتن تا رفتنِ فراز، همه‌شون یه حسِ شوکِ مسخره بهم داد. ساعت‌هایی که نمی‌دونستم باید چی‌کار کرد. زور می‌زدم اما اشکی درنمی‌اومد. صدایی حتا..

از همه اتفاقای قدیم که بگذرم شاید دفعه اولی بود که این‌قدر بیرونِ گود بودم. عزیزترین آدم‌هام رو تو شرایطی دیدم که وحشتناک اصن. اوضاع این‌قدر جدید بود که نمی‌دونستم چی‌کار باید کرد. مونده بودم. لال. ناظر همه ثانیه‌هایی که الان به نظرم فیلم میان.

تنها چیزی که بلد بودم این بود که نباید ترسید. نباید فرار کرد. نباید سعی کرد همه اتفاقا فراموش شن. ینی یادمه موقع رفتن فراز همیشه همه به حرف می‌گرفتنمون. که بگیم. که از اتفاقات افتاده نترسیم. که خالی شیم از این همه هیجان وارد شده..

ماها دیشب صدبار چراغای عقبِ کمریَ رو جلو چشمون دیدیم. صدبار مرور شده همه لحظه‌های از ماشین پیاده شدن تا به بیمارستان رسیدن. واسه من که همه‌شُ دیدم به چشم راحت فراموش نمیشه. نمی‌خوامم که بشه. نمی‌خوام ازش با کسی حرف نزنم. ازش نمی‌ترسم. از وقتایی که بخواد بیاد تو ذهنم، نمی‌خوام فرار کنم. میاد و میره همون‌طوری که بدتر از اینش رفت..

بعد منطقی و سر فرصت که می‌شینم به فکر، می‌بینم همه اتفاقات می‌تونست یه شکل دیگه پیش بره. از صبش، از وقتی تصمیم گرفتیم کجا بریم. از وقتی زنگ زدم به ل. اصن همون موقعی که سوار ماشین ما شد. همه این احتمالاتٌ حفظیم از بس فکر و خیال کردیم..

اون طرفِ قضیه هم بود؛ اگه ل وسط نشسته بود؟ اگه ما کمربند نداشتیم؟ اگه هزار تا بلای دیگه سرِ هر کدوممون میومد؟؟

آخرش این‌که این‌طوری نمیشه تصمیم گرفت. ماها هم می‌تونیم خوشالِ چیزایی باشیم که نشده، هم ناراحتِ چیزایی که شده. تهِ داستان فقط ماییم که باید به خودمون کمک کنیم. خودمونیم که می‌تونیم شرایطُ برگردونیم به قبل. اگه بخوایم بشینیم فک کنیم به چیزایی که می‌تونست بشه، هممون شاید بشیم ر بعدِ مرگِ فراز. بشیم آدمایِ همیشه غصه‌داری که یه تصادفِ مسخره زندگیمونُ نگه‌داشته.

ولی ما نیستیم همچین آدمایی. شاید ما ها هزارتا تجربه‌ی اشتباه تو زندگیمون باشه ولی نیستیم آدمایی که بخوایم کوتاه بیایم به همین سادگی. حالام که هنوز هم‌دیگه رو داریم، از شانسِ خوبمونم -با وجود همه این اتفاقای مزخرف- هیچ چیزِ غیرِقابلِ جبرانی رو از دست ندادیم، به خاطرِ همه تجربه‌ی مهمی که بدست آوردیم، به خاطرِ این که فهمیدیم واقعن چه‌قدر برای هم ارزش داریم، باید خوشال باشیم و راضی.

این آخریش خصوصن برایِ خودم، که فهمیدم چه‌قـــــــدر مهمین و چه‌قـــــــــــدر باید همیشه ازتون خوب مراقبت کنم.

دوستون دارم. خیلی

2011-09-09T14:13:00.000+04:30

جدیدن همه این موقعیتایی که توشون می‌فهمم این آدما چه‌قــــــــــدر عزیزن؛
فک می‌کنم کاش می‌مردم ولی این حالشونُ نمی‌دیدم..

2011-09-06T23:18:00.000+04:30

یه موقعی میشه که امروزم نقطه عطف زندگیمه مثلن. همینُ می‌دونم انقد که نمی‌تونم هیچ آینده‌ای پیش‌بینی کنم.
فقط از بعدازظهر تا حالا این بیتِ هی تو سرم می‌چرخه که:
آرام نیست در همه عالم به اتفاق

ور هست،
در مجاورت یار محرم است.

2011-09-04T23:26:00.000+04:30

وقتای خستگی فکرای عجیب می‌کنم شدیــــد. بعد بی‌خود یاد دیالوگ عمو خسروام تو خانه سبز.

"چه معنی داره زن ِ آدم دچار ِ حس های پیچیده بشه ؟"

2011-09-03T04:28:00.003+04:30

درین شب ها
که گل از برگ و

برگ از باد و
باد از ابر می ترسد،
درین شب ها
که هر آیینه با تصویر بیگانه ست،
و پنهان می کند هر چشمه‌ای سر و سرودش را
چنین بیدار و دریاوار،
تویی تنها که می خوانی

تویی تنها که می خوانی
رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهیدان را

تویی تنها که می فهمی
زبان و رمز آواز چگور ناامیدان را

بر آن شاخ بلند
ای نغمه ساز باغ بی برگی
بمان تا
بشنوند از شور آوازت
درختانی که اینک در جوانه های خرد باغ
در خواب اند

بمان تا دشت های روشن آیینه ها
گل های جوباران
تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را
ز آواز تو دریابند

تو غمگین تر سرود حسرت و چاووش این ایام،
تو بارانی ترین ابری
که می‌گرید،
به باغ مزدک و زرتشت،
تو عصیانی‌ترین خشمی که می جوشد،
ز جام و ساغر خیام

درین شب ها
که گل از برگ و
برگ از باد و
ابر از خویش می ترسد
و پنهان می کند هر چشمه ای
سر و سرودش را
درین آفاق ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که
می خوانی..

پ.ن: کدکنی قطعن. ددیکیتت تو سام وان اسپشیال که دیگه احساس بدی به شعرای این‌جا نداشته باشه :)
پ.ن: اینُ کدکنی به اخوان تقدیم کرده‌بوده :ی

2011-09-01T12:41:00.004+04:30

یه خوش‌حالی ملسی ته دلم نشسته. خستگیِ همه این دورانِ کوفتم داره درمیره.
منی که از ترسِ تموم شدنِ ذخیره‌ی آدما، اخیرن حتا به زور با داداش حرف می‌زدم، شبا با خیالِ راحت بهش پی‌ام میدم بی‌دلیل و چرت اصن. که بسه دیگه دلم تنگ شده. می‌دونی که جاتون چه‌قد خالیه حالا. پاشین بیاین، بسه. فکرشم نمی‌کردم قرار باشه بیان حتا. میان ولی. دو سه ماه دیگه میان :)
دیشب پای اسکایپ لبخندِ رضایتم جمع نمی‌شد. چند وقت بود دورِ هم نبودیم؟ چند وقت بود خوشال نبودیم انقد بی‌خود؟
سرِ عروسیِ داداش‌اینا حتا.. ر اون موقعم نبود. قبل‌ترش شاید..
می‌دونم همه این داستانام پس‌فردا تموم میشه. دوباره 3 روز دیگه زندگی میشه همون که بود. خوبم ولی بازم. از همون زندگیِ روزای عادیم راضیم. خوشالم از آدمایی که دارم این روزا.
خوشالم. می‌رقصم واسه خودم همش. خوبم :)

پ.ن: حسِ خواهرای کوچیکی که خواهر بزرگترشون داره عروس میشه. نشستن کارای نامزدی رو با بقیه خواهر برادرا انجام میدن.

بعد از همه مراحل کارم عکس می‌گیرن می‌فرستن برای برادرِ از همه بزرگتری که نیست این روزا.
شبیه روزای قبلِ عروسیِ داداش، وقتی دوربین به دست می‌اومد ازمون فیلم می‌گرفت. زیرلبم آواز می‌خوند "من با تو خوشم، تو خوشی.." حس خوبیه.

2011-08-30T03:19:00.000+04:30

خوش‌حالیاتمُ می‌تونم ابراز کنم که؟

خوشالم نمی‌دونم چرا:ی

2011-08-26T17:23:00.005+04:30

تک‌تکِ ناگزیر را برمشمار که مهره‌های شمرده
نیم‌شمرده به جام می‌ریزد

به سکوتِ رامشگری گوش‌دار که واقعه‌یی چنان پُرملاط را حکایت می‌کند به صیغه‌ی ماضی
که قائمه‌های حقیقتی سرشار بود
گرچه چندین پُرخار.

به غیاب اندیشه مکن
گَشت و مَشتِ بی‌تاب و قرارِ این نگاه را دریاب
                                                        نگرانِ اندیشناکی‌ فردای تو
                                                                                         به صیغه‌ی حال.
نه
به غیابِ من منگر که هرگز حضوری به‌کمال نیز نبوده‌ام،
به طنینِ آوایی گوش‌دار که
                                تنها
به کوکِ زیر و بَمِ موسیقایی نامِ توست
اسماءِ طلسماتِ حرفاحرفِ نامِ تو را می‌داند
و از ژرفاهای ظلمات تا پَشَنگِ شعشعه‌ی الماس‌گونِ تاجِ بلندِ آخرین خورشید
تو را
تو را
تو را
همچنان تو را
                می‌خواند.

شاملو طبعن
در رثای داشتن بهترین برادر دنیا
که بهم شاملو خوندن یاد داد

2011-08-26T03:22:00.001+04:30

اعترافی طولانی‌ست شب اعترافی طولانی‌ست

فریادی برای رهایی‌ست شب فریادی برای رهایی‌ست

و فریادی برای بند.

شب

اعترافی طولانی‌ست.

□

اگر نخستین شبِ زندان است

یا شامِ واپسین

ــ تا آفتابِ دیگر را

در چهارراه‌ها فریاد آری

یا خود به حلقه‌ی دارش از خاطر

ببری ‌ــ،

فریادی بی‌انتهاست شب فریادی بی‌انتهاست

فریادی از نومیدی فریادی از امید،

فریادی برای رهایی‌ست شب فریادی برای بند.

شب

فریادی طولانی‌ست.

شاملو

پ.ن: خــــوب بود امشب..

2011-08-25T04:56:00.002+04:30

قهره. از همون روزایی که انتظار داشتم بهترین روزامون باشه تا حالا قهره. همه عواطفم رو به کار گرفتم براش تبریک تولد فرستادم. جواب داد مرسی. که ینی من شاکیم. شاکیم از تویی که الان هستی. که اونی نیستی که من بُت باشم برات. از همون دفعه‌ای که داشت سرِ عاصی دیدن مسخره‌م می‌کرد و بهش گفتم باشه تو خوبی قهرکرد. منم ریدم صاف وسط اون روزایی که این‌ همه صبر کردم براشون. اوکی. این منم. تو رو هم دوست دارم. خیلی. اما دیگه تو مبدا خوبیِ کل دنیا نیستی. تو یکی هستی مثل بقیه. پرفکت نیستی. توام آدم رو ناامید می‌کنی گاهی. باید می‌فهمید بلاخره. منم حاضر نیستم مثل بقیه برای همیشه دوست داشته شدن تاییدت کنم. من همینم. ارادتمند.
حالا نه که فکر کنی ریدم و سرم رو بالا گرفتم و رفتم. هنوزم دلم تنگ میشه گاهی. شبا قبل خواب فک می‌کنم فردا پامی‌شم براش مسیج می‌زنم "هلپ". خودش می‌فهمه اوضاعم رو. می‌بینه اومدم جلو، کمک می‌کنه. هیچ صبحی تا حالا مسیج نزدم. با خودم ور رفتم همش. خصوصا اوقاتی که هست اون پشت، نشستم زل زدم به مانیتور که چه کنم.
نه که اون باشه فقط. چند مورد پای مانیتور از عجز اشکم دراومد. همین شده همه روابطم اصن. دیوار گذاشتم جلو خودم، هی فک می‌کنم چرا همه عینِ همه‌ن؟ چرا عزیزترین‌های این زندگی همه مثل هم با کوچک‌ترین تغییری می‌ذارن می‌رن آدم رو تو استیصال؟ چیه وجودِ مغرورشون من‌رو جذب می‌کنه که همیشه همینه اوضاع؟

آخرش این‌که کنار اومدن با این اتفاقا وقت لازم داره. زمان می‌بره تا تریت شه آدم. بعد همه‌چیز رو می‌سازم دوباره. روی اصول مورد تایید خودم.

پ.ن: خیلی جا داره، خیلی خیلی جا داره که متشکر باشم از سین. که تحملم می‌کنه این مدت. همیشه میاد جلو گوش میده حرفام رو، وقتی دوست لازمم. مرسی‌ام از بودنش. خیلی. بس که کِر می‌کنه و ساپرت می‌کنه و هست.

2011-08-24T12:47:00.000+04:30

چیزی که به‌نظرم عجیب و جذاب می‌آد اینه که برای طرف‌های مختلف فکری (طبعا نه همه‌شون، بخش عمده‌شون) اهمیت خاصی نداره که یک واقعه در چه زمان و مکان و دوران تاریخی و شرایطی رخ می‌ده. واقعیت برای سازگاری با تحلیل دستکاری می‌شه و نه برعکس. در این حد که فک می‌کنم هرجا هر چی بشه اونا همون حرف‌های تکراری رو دوباره و دوباره تکرار می‌کنند

مثلا فرقی نمی‌کنه که موضوع مربوط به لیبی باشه یا تونس یا بحرین یا یمن یا مصر..از نظر دوستان ِ ما در ایران این بیداری اسلامیه، از نظر چپ‌ها شورش ِ خلق و شکستن ِ یوغ ِ استعمار و از نظر دوستان لیبرال جنبش‌های آزادی خواهانه در راستای حقوق بشر ناب

یا مثلا در مورد وقایع لندن ( که بعید می‌دونم تحلیل‌ش به این سادگی‌ها باشه و احتیاج به فهم پیچیده‌ای از جامعه‌شناسی ، شبکه‌های اجتماعی و البته مسائل انضمامی انگلیس داره ) از نظر دوستان ِ ایرانی جنبش‌هایی علیه سلطنت و ملکه‌ و روباه پیر بود، از نظر چپ‌ها مقدمات شورش‌های کارگران در سرزمینی که مارکس وعده‌اش را داده بود و از نظر لیبرال‌ها عاقبت ِ اقتصاد دولتی حزب کارگر و درمان‌اش این است که سرمایه‌داری بیشتر لطفا... البته آقای نوری‌زاده در نقش اپوزسیون هم معتقد بود جوانان لاابالی که در خانه‌های مجانی دولت زندگی می‌کنند و حشیش می‌کشند و این کارها رو می‌کنند

از خلال گودر
عالی

2011-08-21T15:54:00.001+04:30

دیره. بله دیره. الان که اینو می‌نویسم دیره. نبودم اون موقع که باید. از نبودنم بدم میاد. اونم وقتی تولده.
حتا چیزی ندارم که بگم. حرفا رو نمیشه به تو زد. نمیشه نشست و اتفاقارو با دیتیل برات تعریف کرد. چیزی رو که لازم باشه می‌فهمی از نگاه. همون‌قدری که لازمه‌رو می‌فهمی و بقیه‌ش واقعن اضافات ماجراس. بودنتم همیشه همون‌جاییه که لازمه، همون‌قدری که لازمه. که وقتی آبا از آسیاب میافته آدم می‌بینه ردپایه یه حضور بی‌سرو صدایی‌رو که دل‌گرمی بوده. همراهی بوده. با یه اطمینانِ از ته قلبی که حرفا فهمیده می‌شن همیشه. کوچک‌ترین جمله‌ها حتا.

حالام که این‌همه مرسی‌ایم از بودنت، بابت همه‌ی لحظه‌هایی که حرفامون تو کلمه جا نشد، فقط می‌گم که "بهترین خبر همین حضور تو".
تولدت مبارک سینِ عزیز.

2011-08-20T16:28:00.000+04:30

مثل همه‌ی اوقاتی که شدیدن خواسته‌م چندتا فرندزه با همون چند مشخصه ساده ولی قابل اعتماد

2011-08-16T20:51:00.006+04:30

آقای سفارت آمریکا

ما امروز از ساعت چهار و نیم صبح که از خواب بیدار شدیم و قرار بود پیش شما بیاییم تا ساعت هشت و نیم نه که بلاخره شما را دیدیم قلبمان در دهانمان داشت می‌زد و هی هر دفعه قورتش می‌دادیم که بیرون نزند. شما هم با این‌که با ما برخورد خوبی داشتید، ولی گفتید ما دستمان را بالا بگیریم و قول بدهیم که دروغگو نباشیم و ما گرفتیم و قول دادیم و دروغگو نبودیم. اما باز شما گفتید برویم تا یک ماه دیگر که پلیس چکمان کند تا یکی از آن کارت‌ها به ما بدهید که سبز است و من شنیده‌ام اخیرن که سبز خوب نیست.
خلاصه که ما می‌رویم و صبر می‌کنیم و باز نمی‌دانیم چرا ولی استرس داریم که شما آن کارت را به ما می‌دهید یا نه، با این که گفته باشم، ما خیلی علاقه‌ای هم به آن کارت سبز شما نداریم اصلن:|

2011-08-12T13:45:00.001+04:30

من این پست رو دوست دارم

(+)

2011-08-09T02:50:00.000+04:30

گاهی پیش میاد این روزای خوشی. جمع که می‌شیم دور هم گاهی می‌تونیم باهم همه‌چی رو یادمون بره حتا اگه مست نباشیم. بخندیم الکی. وقتایی که زیادیم حتا یه جوری اکثریتِ همه جمعا باشیم که جز خودمون حواسمون هیچ‌جای دیگه نباشه. سرخوشانه سوت بزنیم وسط خیابون و داد و فریاد کنیم تو کافه.
خلاصه‌ش اینه که گاهی پیش میاد بخندیم از ته دل. بیافتیم رو دور فاک دادن به کلِ دنیا. ماییم و خودمون و خوشیامون.
بعد شبش که بشه همه واسه هم بیایم پشت این مانیتورا. که ما باهمیم به هر جهت. فرقی نداره چه شکلی.
اه. لعنت که به هیچ چیز اعتباری نیست..

2011-08-05T00:33:00.001+04:30

وقتی گه گرفته زندگی‌رو
کاشکی
یه‌کم فقط
وقتی انقدر لازمه
جای آرمیدن بودی
یه‌کم..

2011-08-04T12:24:00.002+04:30

قسمتِ عَنش همه این پستای سه خطِ اینجان. وقتی الان پتانسیل دارم که ساعت‌ها داااد بزنم سرِ دنیا.
هی هیچی نگو.. به روت نیار.. که چی بشه؟ هان؟ آر یو لوکینگ داون اپان می؟ آر یو پراود آو هو آی ام؟؟

2011-08-01T21:22:00.002+04:30

یه بسته نامه‌ی جدید اومده
درِ پاکتا بازه رو تلویزیون
"قربانت، دایی علی"

2011-07-30T11:24:00.000+04:30

و ما فقط برای دقایقی دوزیست بودیم.

2011-07-29T01:22:00.002+04:30

من به تنگ آمده‌ام
از همه‌چیز

2011-07-27T14:20:00.005+04:30

بی اعتماد زیستن
این سان
به آفتاب؛
بی اعتماد زیستن
این سان
به خاک و آب؛
بی اعتماد زیستن
این سان
به هر چه هست؛
از آن همه شقایق بالنده در سحر
تا این همه درخت گل کاغذین
که رنگ
بر گونه شان دویده و
بگرفته جای شرم؛
بی اعتماد زیستن
این سان
به چشم و دست؛
در کوچه ای که پاکی یاران راه را
تنها
در لحظه ی گلوله ی سربی،
در اوج خشم،
تصدیق می توان کرد
آن هم
با قطره های اشکی
در گوشه های چشم

کدکنی

اتاقمه و این شعرِ آویزون به دیوار :)

2011-07-26T00:19:00.003+04:30

من باب خاله‌زنک بازی عرض می‌کنم، فضا عوض شه؛
قدیما بچه‌تر که بودیم یکی-دوتا داداش داشتیم مثلن، خوب و خوش کنار هم زندگی می‌کردیم. دست تقدیر که داشت جدامون می‌کرد از هم، یکیشون رفت یه زن گرفت از این مو زردا. البت اون موقع موهاش قهوه‌ای بود شاید، ولی الان دیدم زردش کرده.
خلاصه که ما بعد این ازدواج فقط چندباری از دور داداشمن رو زیارت کردیم. همسر محترم هم کلن شاکی به نظر می‌رسیدن. اصن جو رعب و وحشت.. داداش ما هم ظاهرن از شرایط شکایتی نداشتن.
حالا سالیان ساله که می‌گذره از این ازدواج. داداش مام با خانومشون خوش و خرم زیر یه سقف زندگی می‌کنن. یه اکتیویتی هم داره فیس‌بوکشون، سکس ویت خانم ش. ایشونم دارن سکس ویت آقای ع.
امروز دوباره عکسشون رو دیدم هم‌چنان خوش و خرم زندگی‌شون رو می‌کردن. رمز موفقیت‌شون هم نمی‌دونم چیه، از این قرتی‌بازی‌های روشنفکریم سرشون نمیشه گویا.

خلاصه که کیس جالبین، باید بررسی بشه.

2011-07-23T03:14:00.000+04:30

معجزه‌ی باغ
وقتی: "هيچم" در جهان، مرهم نباشد..

2011-07-20T23:40:00.001+04:30

I believe in everything until it's disproved. So I believe in fairies, the myths, dragons. It all exists, even if it's in your mind. Who's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now?

John Lennon

2011-07-20T00:41:00.003+04:30

اون که خواست و تونست
من نمی‌دونستم چی می‌خوام حتا
فقط یه سری آرمان و ارزش داشتم که دارم هنوز

2011-07-18T02:17:00.001+04:30

آدما برن فقط
برنگردن هیچ‌وقت

2011-07-13T12:05:00.001+04:30

بچه‌ها باید برگردن افغانستان

2011-07-11T00:40:00.001+04:30

گفتم فرهاد فرق می‌کنه
دیدم اصن فرهاد نیستی

جیره‌بندی پرخروس

2011-07-08T02:18:00.000+04:30

Fuck it all and fucking no regrets

پ.ن: با اجازه از ن جان
پ.ن: آدما

2011-07-06T01:18:00.002+04:30

رستنی‌ها کم نیست

من و تو کم بودیم

خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی‌‌ها کم نیست
من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ از آغاز چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی‌‌ها کم نیست
من و تو کم دیدیم
بی‌سبب از پاییز جای‌ میلاد اقاقی‌ها را پرسیدیم

چیدنی‌ها کم نیست
من و تو کم چیدیم
وقت گل دادن عشق، روی دار قالی
بی‌سبب حتی پرتاب گل سرخی‌ را ترسیدیم

خواندنی‌‌ها کم نیست
من و تو کم خواندیم
من و تو ساده‌ترین شکل سرودن را در معبر باد
با دهانی‌ بسته
وا ماندیم

من و تو کم بودیم
من و تو اما در میدان‌ها اینک اندازه‌ ما می‌خوانیم

ما به اندازه‌ ما می‌بینیم
ما به اندازه ما می‌چینیم
ما به اندازه‌ ما می‌گوییم
ما به اندازه‌ ما می‌روییم

من و تو
کم نه که باید شب بی‌‌رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم
من و تو
خم نه و
درهم نه و
کم هم نه
که می‌باید با هم باشیم

من و تو
حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم
من و تو
حق داریم که به اندازه‌ ما هم شده با هم باشیم

گفتنی‌‌ها کم نیست..

پ.ن: این آهنگ فرهاده و همــــــه خاطرات این ترم لعنتی..! که به خاطره هیچ یک لحظه‌ای‌ش پشیمون نیستم :ی

2011-07-03T01:05:00.004+04:30

اولین برنامه‌ای که گذاشتم دروازه‌غار بود. دو روز در هفته. که این‌طوری به نت‌پلاس هم نمی‌رسم. مگه روزای زوج. روزای زوج شهید بهشتی‌ه. هنوزم امید دارم نباشه ولی استاد محترم گاوتر از این حرفاس.
برنامه بعدی گیتاره. با جوجه جانم بگردیم دنبال کلاس. البته تحقیقات‌رو شروع کردیم اما هنوز نتیجه‌ای نگرفتیم.
بعدم که تنیس. برم انقلاب و بگردم دنبال مربی و اینا.
واجب‌ترین کارم گواهی‌نامه‌س الان. برم دنبال کلاس و ثبت‌نام. بس که گشادم از این نظر.
دلم می‌خواد بشه که شهریور باز آیتلس بدم. روم هم نمی‌شه زنگ بزنم به استاد قبلی بس که دفعه پیش یهو شد نیومدنش.
اگه وقتی هم موند رقص شاید. و نشستن و انتظار اومدن آدما رو کشیدن. که شاید مهمونی شه، یا بریم سفر شاید، که خوش‌بگذره..
آخر مردادم مصاحبه‌س. کاش تابستونم کش بیاد و مرداد تموم نشه.
آخر هفته‌هام با خیال آسوده برم اســـــــتخر..

2011-07-01T16:01:00.005+04:30

حس نوستالژیک قدیمای باغ، وقتی ت یاد آوری می‌کنه مدت‌ها بود خومون دور هم جمع نشده بودیم.
دو سال می‌گذره فکر کنم، از آخرین باری که حس کرده بودم بین این آدما آروم و راحتم.
خوبه که آدم گاهی حس کنه متعلق به جاییه.

2011-06-28T23:57:00.000+04:30

حالا که انقدر خسته‌مه، انقدر له‌ام زیر فشارِ بودنِ تک تک آدما، بهترینم همین چند دقیقه غر زدناس. مردم هیچ کدوم انگار نمی‌فهمن چه وزنه سنگینی میارن آویزونِ دوشِ آدم می‌کنن. چه مرز بندی می‌کنن زندگی آدم رو. شرط و شروط تعیین می‌کنن. وجود هرکدومشون اضافه‌س چه‌قدر.
این وسط اما آروم می‌شم با همین حرف زدنا. غرغرِ زیرِ لب و ادا و اشاره‌یِ وسط جمع و درگوشی نمی‌خوام. چیزی که خوبم می‌کنه اینه که با خیالِ راحت بشینم هرچه‌قدر که دلم می‌خواد بگم از جزئیاتِ اذیت کننده همه. نگرانم نباشم چی می‌گم، همه جزئیات رو واسه یه نفرم که شده ریز و دقیق و با دیتیل بگم. حتا نخوام فکر کنم حرفام چی برداشت میشن.
فقط بگم.

محال بود گاهی واسه‌م همچین چیزی. حالا اما انگار داره میشه. خالی میشم بعدِ حرف زدنا. احساس امنیت می‌کنم. ساپرت میشم.
کلیِ سنگینیِ این بارم برداشته میشه حتا. همه‌ اتفاقای گنده و اذیت کننده میشن شوخی. میشه باهاشون سرگرم شد و اذیت هم نشد.

آروم میشه آدم.

2011-06-26T23:17:00.002+04:30

و آن مرغی است که کنار شط از تشنگی هلاک می‌شود
از بیم آن که اگر بنوشد، آب شط تمام می‌شود.

تماماً مخصوص -عباس معروفی
(+)

2011-06-23T00:03:00.000+04:30

نه، واقعن
وقتی رفیق عزیزِ همه‌ی روزهای خوش اخیرت حال و روز نداره
بعدِ این که سه-چهار روز هی نگاش کنی و هیچی نگی
وفتی دیگه نتونی تحمل کنی

شب که بیای خونه
جی‌تاک رو که باز ‌کنی
چی تایپ می‌کنی؟

نه، واقعن
با این همه ادعا که داریم
تو این شرایط
چی بگیم به آدما
که نه که خوب شن
بفهمن نگرانشونی،
می‌فهمی‌شون،
و همین..

Unforgiven

I believe in everything until it's disproved. So I believe in fairies, the myths, dragons. It all exists, even if it's in your mind. Who's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now?John Lennon

I believe in everything until it's disproved. So I believe in fairies, the myths, dragons. It all exists, even if it's in your mind. Who's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now?

John Lennon